အနစ်နာခံသော မျောက်

အနစ်နာခံသော မျောက်

ဗောဓိသັດလောင်းလျာသည် ရှေးတစ်ဘဝက မျောက်မင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအခါ မျောက်မင်းသည် မျောက်အပေါင်းကို အုပ်ချုပ်လျက် တောကြီးတစ်တော၌ နေထိုင်သည်။ မျောက်တို့သည် မင်း၏ ဉာဏ်ပညာကို အလွန်ကြည်ညိုကြသည်။ မင်း၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ကြကုန်။ တစ်နေ့သောအခါ မျောက်မင်းသည် ဥဒင်းတစ်ကောင်ကို တွေ့လေသည်။ ထိုဥဒင်းကား အလွန် ကြမ်းတမ်းရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ မျောက်မင်းက ဥဒင်းကို မေးသည်၊ “အသင် ဥဒင်းမင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကြမ်းတမ်းရက်စက်ရသနည်း။ အခြား တိရစ္ဆာန်တို့ကလည်း အသင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြ၏။” ဥဒင်းက ပြန်ဖြေသည်၊ “ဤလောက၌ အကြောက်တရား မရှိလျှင် မည်သူကမျှ ငါ့ကို မကြောက်ကြ။ ငါ့အသက်ကို မည်သူမျှ မငဲ့ညှာကြ။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ကြမ်းတမ်းရက်စက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။” မျောက်မင်းသည် ဥဒင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဥဒင်း၏ စိတ်နေသဘောထားကို နားလည်သွားလေသည်။ ဥဒင်းကား အလွန် အထီးကျန်ဆန်သူ ဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ မျောက်မင်းသည် ဥဒင်းနှင့် မည်သည့်အခါမျှ ရန်မဖြစ်တော့။ ဥဒင်းကို တွေ့တိုင်း ရိုသေစွာ ခေါင်းငုံ့ ရှိခိုး၏။ ဥဒင်းကား မျောက်မင်း၏ အပြုအမူကို အလွန် အံ့သြသည်။ “ဤမျောက်ကား အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို ဤသို့ ရိုသေရသနည်း။ ငါကား အခြားတိရစ္ဆာန်တို့ကို သတ်ဖြတ်စားသောက်သူ ဖြစ်လျက်နှင့်။” ဟု တွေးတောလေသည်။ တစ်နေ့သောအခါ ဥဒင်းသည် မျောက်မင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ မေးသည်၊ “အသင် မျောက်မင်းကား အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို ဤသို့ ရိုသေရသနည်း။ ငါကား အသင်တို့၏ အသက်ကိုလည်း ယူတတ်သူ ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။” မျောက်မင်းက ပြန်ဖြေသည်၊ “အသင် ဥဒင်းမင်းကား အလွန် အားကြီးသူ ဖြစ်၏။ အသင် ဥဒင်းမင်းကား အလွန် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်၏။ အသင် ဥဒင်းမင်းကား အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင် ဥဒင်းမင်းကို ငါ မြတ်နိုးပါ၏။”

ဥဒင်းကား မျောက်မင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားလေသည်။ ဥဒင်းကား အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သတ္တဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို မျောက်မင်း နားလည်သွားလေသည်။ ဥဒင်းကား အလွန် အထီးကျန်ဆန်သူ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း နားလည်သွားလေသည်။ ဥဒင်းသည် မျောက်မင်း၏ မေတ္တာကို ခံစားရသောအခါ ကြမ်းတမ်းရက်စက်မှုတို့ကို စွန့်လွှတ်လေသည်။ ထို့နောက် ဥဒင်းသည် သတ်ဖြတ်စားသောက်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းလေသည်။ မျောက်မင်း၏ ဉာဏ်ပညာကြောင့် တောကြီးတစ်ခုလုံး ငြိမ်းချမ်းသာယာ သွားလေသည်။ မျောက်မင်းကား ဥဒင်းကို တရားဟော၍ သနားကရုဏာကို ပွားများစေ၏။ ဥဒင်းသည် မျောက်မင်း၏ တရားကို ကြားနာပြီးနောက် ကရုဏာစိတ်ကို ပွားများလေသည်။

“အသင် ဥဒင်းမင်းကား အလွန် အားကြီးသူ ဖြစ်၏။ အသင် ဥဒင်းမင်းကား အလွန် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်၏။ အသင် ဥဒင်းမင်းကား အလွန် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင် ဥဒင်းမင်းကို ငါ မြတ်နိုးပါ၏။” ဟု မျောက်မင်းက ဆိုလေသည်။ ဥဒင်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ “အသင် မျောက်မင်း၏ ဉာဏ်ပညာကား အလွန် မြင့်မားလှ၏။ အသင် မျောက်မင်း၏ မေတ္တာစိတ်ကား အလွန် ကျယ်ပြန့်လှ၏။” ဟု ဥဒင်းက ပြန်လည် ချီးမွမ်းလေသည်။ ထို့နောက် ဥဒင်းသည် သတ်ဖြတ်စားသောက်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်း၍ သီလနှင့် ပြည့်စုံသော သတ္တဝါ ဖြစ်လာလေသည်။ မျောက်မင်း၏ ဉာဏ်ပညာသည် တောကြီးတစ်ခုလုံးကို ငြိမ်းချမ်းသာယာ စေခဲ့သည်။

“အသင် ဥဒင်းမင်းကား အလွန် ကြမ်းတမ်းရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်၏။ သို့သော် ငါကား အသင်ကို မကြောက်။ အကြောင်းမှာ ငါသည် သနားကရုဏာစိတ်ကို ပွားများသောကြောင့် ဖြစ်သည်။” ဟု မျောက်မင်းက ဆိုလေသည်။ ဥဒင်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အလွန် ရှက်ကြောက်သွားလေသည်။ “အသင် မျောက်မင်းကား အလွန် သနားကရုဏာစိတ်ကို ပွားများသူ ဖြစ်၏။ ငါကား အလွန် ကြမ်းတမ်းရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်၏။” ဟု ဥဒင်းက ဆိုလေသည်။ ထို့နောက် ဥဒင်းသည် သတ်ဖြတ်စားသောက်ခြင်းကို ရပ်ဆိုင်း၍ သီလနှင့် ပြည့်စုံသော သတ္တဝါ ဖြစ်လာလေသည်။ မျောက်မင်း၏ အနစ်နာခံခြင်းကြောင့် ဥဒင်းသည် သီလနှင့် ပြည့်စုံသော သတ္တဝါ ဖြစ်လာသည်။